گوناگونی فونوتیپی ممکن است منشا ژنتیکی یا محیطی داشته باشد. اما تنها تغییرات ژنتیکی در سازگاری تکاملی نقش دارند. بسیاری از جمعیت ها مورفیسم ـاشکال مختلفی از صفات فنوتیپی ـ و گوناگونی جغرافیایی دارند. تنوع ژنتیکی به وسیله ی جهش و نوترکیبی جنسی به وجود می آید. انتخاب طبیعی گرایش به کاهش تنوع دارد مگر این که وضعیت دیپلوئیدی سبب علل مغلوب از طریق مخفی کردن آن گردد. تنوع ژنتیکی اندک ممکن است سبب کاهش توانایی بقای گونه های در معرض خطر شود همچنان که تغییر مداوم محیط زیست توسط انسان ها نیزچنین اثری دارد. برخی از تنوع ها خنثی هستند بدین معنی که مشخص نیست مفی هستند یا مضر. شایستکی تکاملی یک فرد سهمی است که یک فرد در مقایسه با سهم سایر فرد ها در ساختن خزانه ی ژنی نسل بعد دارد. انتخاب طبیعی افراد دارای شایستگی کم را حذف می کند و از این طریق باعث حفظ ژنوتیپ های نامطلوب می گردد. در یک محیط پایدار انتخاب پایدار کننده گرایش به گزینش اشکال حد واسط و حذف اشکال حداکثر و حداقل دارد. در دوره هایی که شرایط محیطی تغییر می کنند انتخاب جهت دار یکی از فنوتیپ های آستانه ای را بر میگزیند. در صورتی که انتخاب گسلنده ی فنوتیپ های حداکثر وحداقل را به فنوتیپ های حد واسط ترجیح می دهد. انتخاب جهت دار سبب تولید حشرات مقاوم به سموم دفع آفات و باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک شده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر